Vendetta

Ζούμε σε μία εποχή που οι αξίες έχουν χαθεί, ο καταναλωτισμός κυριαρχεί και οι άρχοντες έχουν μετατραπεί σε καταπιεστές των λαών. Τελευταίο χτύπημα η παγκόσμια οικονομική κρίση, μια κρίση που κανένας δεν κατάφερε να προβλέψει, κανένας δεν ζήτησε και κανένας δεν φαίνεται να μπορεί να την αντιμετωπίσει. Οι άνθρωποι ζουν φοβισμένοι, ο καθένας μόνος του, προσπαθώντας να ξεφύγουν από τα τεκταινόμενα.
Η σημερινή κατάσταση είναι παρόμοια με αυτή της Αγγλίας στην ταινία “V for Vendetta”. Η Αγγλία της ταινίας βρίσκεται υπό δικτατορικό καθεστώς, με απαγορευμένες θρησκείες, απαγορευμένη τη διαφορετικότητα, απαγόρευση κυκλοφορίας συγκεκριμένες ώρες της ημέρας και τους πολίτες της όμηρους μέσα στα ίδια τους τα σπίτια. Μοναδικός επαναστάτης ενάντια στην καταπίεση και την “αυθάδεια” όσων κατέχουν εξουσία ο V,που την 5η του Νοέμβρη ανατινάσσει το Βρετανικό κοινοβούλιο, το ύψιστο σύμβολο καταπίεσης, καλώντας ταυτόχρονα όλους τους λονδρέζους να παρακολουθήσουν τη νίκη τους ενάντια στην τυραννία. Έτσι και τώρα. Όλοι κλεισμένοι στο “καβούκι” μας, φοβούμενοι να βγούμε μια βόλτα, φοβούμενοι ποιος μπορεί να είναι ο νέος γείτονας, φοβούμενοι τι θα μας συμβεί στην επόμενη γωνία. Όλοι μας βρισκόμαστε υπό συνεχή τρομοκρατία, μια από τις πολλές μορφές της δικτατορίας.
Τα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη μου θύμισαν την επανάσταση του Λονδίνου της ταινίας. Ένας νεαρός μαθητής νεκρός από τις σφαίρες ενός αστυνομικού, ενός “φύλακα” της τάξης και της ζωής των πολιτών, νεκρός, επειδή, όπως φαίνεται, “αυθαδίασε” με την επαναστατικότητα πού διακρίνει όλους τους νέους και την αποστροφή τους για την κατάσταση στην οποία έχει φτάσει η κοινωνία μας. Στο άκουσμα της είδησης για το θάνατο του μαθητή όλοι ξεσηκώθηκαν. Πορείες διαμαρτυρίας σε όλη την Ελλάδα, τεράστιος αριθμός σχολείων υπό κατάληψη, ως ελάχιστο φόρο τιμής για τη μνήμη του νεκρού μαθητή. Όλοι νιώσαμε πως το νέο αυτόν τον γνωρίζαμε και λυπηθήκαμε για τον χαμό του.
Όμως δεν ένιωθαν όλοι το ίδιο. Όπως στην ταινία κάποιο χρησιμοποίησαν τη μάσκα-σύμβολο του V, έτσι και πέρυσι κάποιο αυτοαποκαλούμενοι “αναρχικοί” στο όνομα της επανάστασης κατέστρεψαν περιουσίες, καταστήματα, αυτοκίνητα. Έκαψαν ακόμα και το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην πλατεία Συντάγματος. Όλες αυτές οι καταστροφές μόνο πράξεις επαναστατικές δεν ήταν. Ήταν πράξεις ωμής βίας και η βία γεννά μόνο βία, κάτι που όπως φαίνεται, πολλοί το έχουν λησμονήσει.
Πρωτοστάτες στην “κατάργηση” της βίας πρέπει να σταθούν οι νέοι. Έχοντας όλη τη δύναμη του κόσμου στα χέρια τους πρέπει να προωθήσουν τις ειρηνικές διαβουλεύσεις πάνω σε φλέγοντα θέματα. Πραγματικά οι μαθητές έβαλαν τα γυαλιά σε όλους, όταν σε πορείες διαμαρτυρίας για τον νεκρό συμμαθητή τους μοίραζαν στους πάνοπλους αστυνομικούς λουλούδια, δείχνοντας τις αγνές προθέσεις τους. Αλλά και πάλι κατηγορήθηκαν από ορισμένους πως δεν έχουν λόγο να διαμαρτυρηθούν. Οι κατηγορίες αυτές είναι αποτέλεσμα της κακίας που κρύβουμε όλοι μέσα μας, αποτέλεσμα του μίσους που τρέφουμε ο ένας για τον άλλον και της καχυποψίας μας.
Είναι αλήθεια πως οι άνθρωποι έχουν βαρεθεί να ακούνε τα ίδια και τα ίδια από τους πολιτικούς. Δεν αντέχουν άλλη κοροϊδία. Όλοι περιμένουν τον “ήρωα” τους , που θα τους βοηθήσει να ξεφύγουν από την μιζέρια στην οποία έχουν θαφτεί. Περιμένουν την ώρα που η βεντέτα θα ξεκινήσει και οι πραγματικοί τρομοκράτες θα βρίσκονται στη δύσκολη θέση. Ο λαός δεν διψά πλέον για κτήρια. Ο κόσμος δεν χρειάζεται ακόμα ένα κτήριο. Ο κόσμος χρειάζεται μία ΙΔΕΑ. Την ζητά απεγνωσμένα για να τον οδηγήσει μπροστά από το φλεγόμενο κοινοβούλιο, όπου όλοι θα βγάλουν τα προσωπεία τους και θα κοιτάξουν κατάματα τους υπεύθυνους, αλλά θα κοιτάξουν κυρίως τους εαυτούς τους. Θα κοιτάξουν και θα καταστρέψουν ό,τι έχει ριζώσει στην ψυχή τους και τους κάνει κακό.
Ίσως όμως η λύση να είναι απλή. Ας κλείσουμε τις τηλεοράσεις μας, ας σταματήσουμε να ασχολούμαστε με τους ανεγκέφαλους πολυλογάδες. Ας μην γίνουμε υποχείρια κανενός κατευθυνόμενου δημοσιογράφου. Ας αφήσουμε πίσω τους ψεύτες πολιτικούς και τους δήθεν πολέμιους του συστήματος που τελικά είναι χειρότεροι από αυτό. Μόνο τότε θα καταφέρουμε να ολοκληρώσουμε την βεντέτα μας. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να κερδίσουμε το πολυτιμότερο “γέρας”. Την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μας.

Αναδημοσιευση από σχολικό περιοδικό.